Tag: grupa wsparcia

Niedzielny wieczór. Być może właśnie składasz pranie. Szykujesz leki na kolejny dzień. Przygotowujesz ubrania. Pakujesz plecak.

Jutro wszystko zacznie się od nowa. 

Kolejny dzień, do złudzenia przypominający wszystkie pozostałe. W kalendarzu czekają już kolejne zadania, terminy. Kolejne plany ułożone tak, by niczego nie pominąć. Nie przeoczyć. O niczym nie zapomnieć. Na marginesach numery telefonów. Lista zakupów. I małych- wielkich spraw, które już od jutra znów będą na Twojej głowie.

Trzeba wydrukować dokumenty. Umówić wizytę. Podjechać do paczkomatu. Kończą się leki. Gdzieś zabrakło podpisu. Coś trzeba odebrać, coś przewieźć. Gdzieś się stawić. Sprawdzić, poszukać, upewnić się kilka razy. Powisieć na słuchawce. 

Myślisz o tym wszystkim już dziś. A także o tym, że musisz być silna/y. Że kto, jak nie ty. 

Fetyszyzujemy samodzielność. W słowie tym słyszymy tylko jego drugi człon- dzielność. Kojarzy nam się z zaradnością, dojrzałością, przedsiębiorczością. Ze staniem na własnych nogach. Z byciem operatywnym, sprawnym, skutecznym. Z byciem kimś, kto daje radę. Trzyma ster. Jest niezależny i sprawczy.

Zapominamy o przedrostku “samo”. O samotności, która często wiąże się z presją bycia samowystarczalnym… O samotności, która krzyczy:


“Nie proś o pomoc!”,

“Nie obciążaj innych!”,

“Nie użalaj się nad sobą!”

To chór tych wszystkich głosów mówiących, że “Bóg daje tylko tyle, ile jesteś w stanie unieść” i że cierpienie uszlachetnia. To przekonanie o tym, że trudne jest lepsze, bo bardziej “wystarane”, bo nie spadło z nieba. 

Uwierzyliśmy, że proszenie o wsparcie to dowód na to, że nie radzimy sobie z własnym życiem. Że jesteśmy słabi, niekompetentni, nieprzystosowani. Więc stajemy się dietetykiem, menadżerem, pielęgniarką, kierowcą, terapeutą, negocjatorem i rzecznikiem praw dziecka w jednej osobie. Żyjemy w trybie przetrwania. Żeby móc działać, odcinamy się od emocji. Włączamy autopilot. Stajemy się zadaniowi, efektywni, a często martwi w środku.

Zapomnieliśmy o tym, że od zawsze żyliśmy we wspólnotach. Że byliśmy częścią jakiejś wioski. Wymienialiśmy się obowiązkami, uzupełnialiśmy w działaniach. Zapomnieliśmy, że do tego jesteśmy stworzeni. Że to właśnie jest naturalny stan. Nie ten, gdzie do wszystkiego jest tylko jedna para rąk. 

Regulujemy się przez obecność innych ludzi. Przez ich pomoc, rozmowę, wymianę doświadczeń, zrozumienie bez oceniania. Przez świadomość, że nie jesteśmy sami. Że mamy obok siebie kogoś, kto wie, jak to jest. Kto być może był już w miejscu, w którym my teraz jesteśmy i opowie nam swoją historię. Albo dopiero tam będzie i chętnie wysłucha naszej opowieści. 

Właśnie dlatego tworzę miejsce, które pozwoli nam się spotkać. Przestrzeń, która nas połączy i sprawi, że będziemy częścią własnych światów. Na moment lub na dłużej. Wspólnota doświadczeń rodzi bliskość. Taką, która nie byłaby możliwa na zewnątrz, a za którą tak bardzo tęsknimy. 

Wiem, że towarzyszą Wam różne obawy. Że myślicie: „Nie mam czasu”, „Jakoś to będzie”, „Może w przyszłym roku”. Ale spójrz na siebie uczciwie. Czy masz siłę czekać do przyszłego roku? 

To jest ten moment. Moment na odbudowanie kawałka świata dla siebie, także po to, by móc nim być dla innych. Ale nie tylko. Bo Ty też jesteś ważna/y. Tak po prostu. Stwórzmy przestrzeń, gdzie nie musimy być ze stali. Gdzie możemy być z krwi i kości. Gdzie możemy porozmawiać także o tym, czego zazwyczaj się wstydzimy. O rzeczach trudnych, niewygodnych, zamiatanych pod dywan. 

Tworzę dwie kameralne grupy: Poranną – dla tych, które mają chwilę, gdy dzieci są w placówkach. Wieczorną – dla tych, które potrzebują oddechu, gdy dom już śpi.

W przyszłym tygodniu zamykam listę, więc jeśli jeszcze się wahasz- zrób pierwszy krok! Wypełnij formularz na stronie głównej, umówmy się na spotkanie, porozmawiajmy. Zapytasz mnie o co zechcesz, opowiesz mi o sobie… 

Czekam tu na Ciebie!

Jak często myślisz o tym, żeby coś zmienić?
Że coś nie jest takie, jak być powinno?
Że trzeba na to wpłynąć, zmodyfikować, przekształcić, naprawić?

Wielu z nas patrząc na swoje życie widzi jedynie TO- zaprzepaszczone szanse, utracone nadzieje, porażki, błędy, potknięcia, niewykorzystane okazje, scenariusze, które się nie wydarzyły.

Lubimy myśleć “co by było, gdyby…”. Lubimy obwiniać siebie za wszelkie trudności, których doświadczamy. Bo przecież “gdybym wtedy bardziej się postarała, gdybym zrobił inaczej, gdybym wybrała lepiej…”. Lubimy projektować alternatywne wizje. Snuć narrację o tym, co mogłoby się wydarzyć, a także o tym, co jeszcze przed nami. 

Wyobrażamy sobie swoją przyszłość. Często bajkową. Zamykającą się w stwierdzeniu “żyli długo i szczęśliwie”. A potem nagle pojawia się ONA. Choroba, niepełnosprawność, dysfunkcja. A wraz z nią wszystko to, co ze sobą niesie: niepewność, strach, lęk, stres. Samotność i zależność.

To coś, czego się nie spodziewaliśmy. Coś, co przytrafia się innym, ale nie nam. Coś o czym czasem słyszy się w radio, czyta w gazecie, zna z opowieści. Coś abstrakcyjnego. Będącego do tej pory gdzieś obok, a od teraz już zawsze w środku. Naszej historii, naszego życia i tego, co dzieje się w nas. 

Nie przyjmujemy jej z otwartymi ramionami. Nie rozkładamy czerwonego dywanu. Nie witamy szampanem. Próbujemy zamknąć przed nią drzwi. Wyprosić na zewnątrz. Pokazać środkowy palec. Chcemy zawrócić bieg wydarzeń. Naprawić to, co się da. 

Jeździmy, szukamy, czytamy, pytamy. Wizyta za wizytą, terapia za terapią, turnus za turnusem. Konsultacje, badania, opinie, leczenie, rehabilitacje, hospitalizacje. Niekończąca się odyseja. Tułaczka od gabinetu do gabinetu. Próba desperackiego przejęcia kontroli nad tym, co nas spotkało.

Bywają sytuacje, które poddają się naszym oddziaływaniom. Na które mamy wpływ. Które leżą w granicach naszych możliwości. Ale nie zawsze tak jest. Są rzeczy, których nie przeskoczymy, nie wypracujemy, nie wymusimy. Wie o tym każdy rodzic dziecka z dużymi wyzwaniami rozwojowymi, niepełnosprawnością sprzężoną, czy chorobą genetyczną, w którą wpisany jest brak szans na samodzielność. 

Co wtedy?

Często… zupełnie nic. Pragnienie zmian nadal pozostaje. Nadal działamy. Nadal zmieniamy. Nadal jeździmy wszędzie, gdzie się da. Nawet, jeśli nie widać efektów. Nawet jeśli zabiera to więcej, niż wnosi. Nawet, jeśli ograbia nas z zasobów. A nasze dzieci z dzieciństwa, które siłą rzeczy wygląda inaczej niż u rówieśników.

Kiedyś bardzo mocno zatrzymało mnie jedno zdanie “Jak ty byś się czuła, gdyby twój mąż, ukochany brat czy siostra bez przerwy patrzyli na ciebie tak, jakby chcieli, byś była kimś innym?”

Pamiętam taki czas, kiedy ilość terapii nie mieściła nam się w dobie. Kiedy codziennie przeżywałam stres, czy wszędzie zdążymy, czy moje dziecko wpisze się w schemat, czy dopasuje się do planu, który tak pieczołowicie opracowałam. Wystarczyła nieprzewidziana drzemka, konieczność przebrania w nieodpowiednim momencie, czy przedłużające się karmienie, żeby wszystko sypało się jak domek z kart. Efekt domina. Nie było czasu na zabawę, nie wychodziliśmy na spacer, nie widywaliśmy się z innymi dziećmi (chyba, że w przelocie, na materacu). Był tylko pęd.

Nie zrozumcie mnie źle. Nie chodzi o to, żeby nie robić nic. Chodzi o to, by robić to inaczej. Szanując granice- własne i dziecka. W zgodzie z potrzebami naszej rodziny i z możliwościami, które aktualnie mamy. Wiem, że bardzo trudno jest zmienić to myślenie. Jak trudno przyjąć, że więcej nie zawsze znaczy lepiej. Że są rzeczy, na które nie poddają się naszej kontroli. Które trzeba zaakceptować i nauczyć się z nimi żyć. Nie szukać wpływu tam, gdzie z założenia go nie mamy.

Kiedy próbujemy kontrolować niekontrolowalne, tracimy z oczu coś bardzo ważnego. Szukamy zmiany nie w tym miejscu, w którym jest ona możliwa. 

Szukamy jej w wynikach badań, w nowych metodach, w postępach dziecka. A prawdziwa zmiana- ta, która przynosi ulgę- może wydarzyć się także w nas. 

Na siebie mamy wpływ. Możemy zmienić to, jak interpretujemy rzeczywistość, jak podchodzimy do własnych potrzeb i emocji, czy jesteśmy dla siebie surowymi krytykami, czy wspierającymi przyjaciółmi.

Nie sprawia to, że diagnoza znika. Nie wymazuje niepełnosprawności. Nie redukuje codziennych wyzwań. Ale sprawia, że jest nam z nimi lżej. Że przestajemy walić głową w mur. Walczyć z wiatrakami. Że odzyskujemy sprawczość tam, gdzie naprawdę ją mamy- w obszarze własnej głowy i serca. 

To jest proces. Trudno przejść go w pojedynkę, gdy świat wciąż krzyczy: „walcz!”, „więcej!”, „szybciej!”. Dlatego tworzę przestrzeń, w której będziemy mogły/li przyjrzeć się sobie. Zaopiekować w codziennych sprawach, porozmawiać o nich w bezpiecznym miejscu.

Nie będzie tu oceniania, kto ma lepiej, kto gorzej. Będziemy uczyć się odpuszczać to, na co nie mamy wpływu i czerpać siłę z tego, co zależy od nas. 

Jeśli czujesz, że szukałaś/eś zmiany nie tam, gdzie trzeba i jesteś zmęczona/y tą gonitwą- zapraszam Cię do nas. 

Zostały już ostatnie miejsca!

Jesteśmy przyzwyczajeni do nieokazywania słabości. Szkoleni do tego od najmłodszych lat. Mamy być ambitni, wyznaczać sobie cele, walczyć o to, co dla nas ważne, znosić trudy, przyjmować wszystko na klatę. Bez mrugnięcia okiem. Problemy traktować jak wyzwania. Dawać sobie radę. Nie prosić o pomoc. Osiągać sukcesy. Mieć wyniki. Wspinać się po szczeblach kariery. Udoskonalać siebie. Patrzeć na życie, jak na projekt. Kontrolować wszystkie jego aspekty, a przynajmniej pokazywać, że mamy je pod kontrolą. Że jesteśmy zorganizowani i zdecydowani. Stajemy na wysokości zadania. Podejmujemy wyzwania. Bierzemy byka za rogi. Przechodzimy do porządku dziennego, nawet jeśli w środku szaleje burza. 

Wielu z nas- rodziców i opiekunów OzN- trzyma się na taśmę klejącą. Na patyk i sznurek. Na ślinę. Na słowo honoru. Nasza konstrukcja bywa niestabilna, chwiejna i bardzo fasadowa. Z zewnątrz sprawiamy wrażenie “ogarniaczy życia”, w środku walczymy, aby przetrwać każdy dzień. Trzymamy się resztkami sił. Jesteśmy zdeterminowani. Zakładamy zbroję mającą uchronić nas przed kolejnymi ciosami. Zbroję, która sprawia, że ledwo się poruszamy. Odgradzamy się od świata, a często także od samych siebie. 

Nie traktujemy poważnie zagrożeń wynikających z zaniedbania własnych potrzeb. Czasem nawet jesteśmy z tego dumni. Podkreślamy to, ile robimy, jak wiele mamy obowiązków, jak bardzo się staramy. Co w rzeczywistości często oznacza ogromne poświęcenie i utratę własnego “ja”. Nawet, jeśli mówimy, że wiemy jak ważne jest dbanie o siebie, często wcale tak nie myślimy. Do końca utrzymujemy, że nie potrzebujemy pomocy. Że należy się ona innym, zależnym od nas. Że my przecież dajemy sobie radę. Jesteśmy zdrowi, sprawni i mamy taką możliwość. W przeciwieństwie do naszych podopiecznych. Niepostrzeżenie nasze ciało staje się narzędziem do opiekowania się drugim człowiekiem. I choćby zalewały nas coraz wyższe fale, będziemy machać ku plaży, wykrzykując: “Nie, nie, bawcie się, nic mi nie jest”.

A kiedy już zdecydujemy się sięgnąć po pomoc, często robimy to dla innych. Dla dzieci, dla męża, żony, ojca, matki. Żeby lepiej się nimi opiekować, być bardziej sprawnymi i wydajnymi. Żeby dłużej dawać radę. Udzielamy pomocy i wsparcia jeszcze długo po tym, jak wyczerpią się nasze ostatnie źródła energii i traktujemy to, jako coś normalnego. Element codzienności. Jesteśmy sfrustrowani własnymi ograniczeniami. Tym, że zaczynamy chorować, tracić energię i siły. Że nasze ciało zawodzi, odmawia posłuszeństwa. Chcielibyśmy być twardzi i niezłomni. Nie uginać się pod ciężarem codziennych trosk. 

Tak wiele z siebie dajemy innym, że często nie zostaje nam już nic dla siebie samych. Samoopiekę traktujemy jak luksus i coś, na co nie możemy sobie pozwolić. Jak kolejny obowiązek, na który nie mamy czasu, siły, a często także ochoty. Boimy się, że gdy poprosimy o pomoc i przyznamy się do swoich trudności, zupełnie się rozsypiemy. Że tama pęknie. Że będzie gorzej. Że smutek zaleje nas po uszy. Obawiamy się własnych łez. Opuszczenia gardy. Spotkania z niewygodnymi emocjami, o których na co dzień staramy się nie myśleć. O których nie mówimy nikomu. 

Ten lęk jest naturalny. To mechanizm obronny. Chroni przed bólem. Ale nie sprawi, że emocje znikną. One wciąż są. Pozostają w ukryciu. Są pieśnią codzienności. Ciężarem, który dźwigamy samotnie. Trzymamy w środku. A to kosztuje często więcej energii niż dzielenie się tym ze światem. 

Kiedyś sama tam byłam. Patrzyłam na życie przez przyłbicę, zaciskałam zęby, zaciskałam pięści w kieszeniach. Teraz wiem, że wcale nie musi tak być. Dlatego tworzę przestrzeń, w której będziemy mogli ściągnąć zbroję. Być sobą. Stanąć w prawdzie. Porozmawiać o tym, co trudne i piękne. Podzielić się własnymi doświadczeniami, opowiedzieć swoje historie. To miejsce powstaje z potrzeby serca i głębokiej świadomości tego, jak ważna jest wspólnota. 

Wiem, że wielu z Was może się wahać, gdy patrzycie na formularz zgłoszeniowy. Ręka może zawisnąć nad przyciskiem „Wyślij”. Może pojawić się lęk. Niepewność. Wątpliwości. Często słyszę “boję się, że rozpadnę”, “nie mam siły, żeby słuchać o problemach innych”, “to nie dla mnie”. Obawy te są naturalne. Boimy się tego, czego nie znamy. 

Ale grupa wsparcia nie jest po to by przytłaczać. Ona daje przestrzeń, by wyrzucić z siebie to, czego często nie można powiedzieć nigdzie indziej. Sprawia, że jest nam lżej. Przynosi ulgę. Buduje więzi. Daje poczucie, że są ludzie, którzy nas rozumieją i mają podobnie. Że nie jesteśmy sami. 

Możesz tu przyjść i po prostu być. Nawet w kawałkach.

Jeżeli czujesz, że chciałabyś/chciałbyś spróbować, wypełnij formularz na stronie 

https://bezinstrukcji.pl/

Czekam tu na Ciebie!

Jak Ty to wszystko ogarniasz?

To chyba pytanie, które słyszę najczęściej. Jest w nim autentyczna ciekawość, podziw i nutka niedowierzania.

Skąd brać siłę, kiedy wszystko dookoła nam ją odbiera? 

Skąd czerpać energię, kiedy tyle jej zużywamy każdego dnia?

Jak radzić sobie ze wszystkimi wyzwaniami i jednocześnie nie zatracić w tym siebie?

Na te pytania jest pewnie wiele odpowiedzi. Dla mnie najważniejsza z nich to RELACJE.

Dobre, szczere, karmiące. Obecność drugiego człowieka, który okazuje zainteresowanie, wspiera, dmucha w żagle, a czasem po prostu jest. Siedzi. Słucha. Rozumie. 

Samotność odbiera siłę, uwypukla trudności, ściąga nas w dół. Przekonuje, że nie damy sobie rady. Przeraża wizją, że wszystko zależy wyłącznie od nas. Że jeśli nie my, to nikt. 

Pamiętam ten czas, kiedy myślałam, że jestem w tym sama. Że od tej pory muszę stanąć na wysokości zadania. Zmierzyć się z sytuacjami, o których nie miałam zielonego pojęcia. Znaleźć w sobie gotowość do rzeczy, na które brakowało mi siły i ochoty. Podołać. Sprostać. Zdać ten życiowy egzamin. Najlepiej na szóstkę z plusem. Żebym nie miała do siebie o nic żalu i żeby nikt inny także go nie miał. Żeby nie mógł mi niczego zarzucić.

Chciałam być matką, która ogarnia. Radzi sobie. Szuka. Próbuje. Jest zawsze w gotowości. I nigdy nie prosi o pomoc.

Myślałam, że tylko mnie to spotkało. Wszędzie naokoło widziałam zdrowe dzieci i szczęśliwe rodziny. Patrzyłam na to z zazdrością. Z nieustanną myślą o tym, jak mogło być, a nigdy nie będzie. Tęskniłam za “normalnością” i za kimś, kto przeprowadziłby mnie przez to wszystko. Pokazał, że się da. Że kiedy najgorsze minie, to coś tam dalej jest. Bo świat się nie kończy, a jedynie zaczyna się nowy. Inny. Taki, który trzeba oswoić, zaciekawić się nim i zaakceptować takim, jaki jest. 

Kiedy to zrozumiałam, choć pozornie nic się nie zmieniło, dla mnie zmieniło się wszystko. 

Proces ten wymagał czasu, determinacji i decyzji, że chcę inaczej. Ale także obecności innych ludzi, którzy wspierali mnie na każdym kroku. I robią to nadal. To ogromny skarb.

Wiem, że nie każdy ma ten przywilej, dlatego chcę zaprosić Cię do miejsca, które długo budowałam w mojej głowie i sercu. Miejsca, do którego możesz przyjść w dresie, bez makijażu i bez siły. Gdzie można po prostu usiąść i przez chwilę skupić się na sobie. Porozmawiać o tym, co nas boli i cieszy. Posłuchać innych. Poczuć wspierającą obecność. Zbudować relacje.

Nie mogę się już doczekać tego spotkania, bo wiem ile może ono dla Was znaczyć. 

Będzie kameralnie, ciepło, otulająco. 

Choć oficjalne zapisy startują dopiero jutro, wiele miejsc przy stole jest już zajętych. Jeśli czujesz, że jedno z ostatnich wolnych krzeseł powinno należeć do Ciebie- nie czekaj do jutra. Napisz do mnie już dziś!

Mam nadzieję, że do zobaczenia!

[autopromocja]

Powoli wracamy do rzeczywistości. Niedługo na nowo ruszą szkoły, przedszkola, ośrodki, a wraz z nimi my- ruszymy do ponownej batalii o lepsze jutro. Znowu wpiszemy się w harmonogramy, plany zajęć, rozkłady terapii. Znowu nasz rytm dnia zostanie wyznaczony przez rutynową logistykę. Ludzie na zewnątrz zobaczą nas pchających wózki, niosących dzieci lub pomagających im wejść po schodach, pakujących sprzęt do bagażników, dźwigających w torbach i plecakach wszystkie “przydasie”, których wymagają, które ułatwiają im życie, a czasem je umożliwiają. 

To ciężar fizyczny. Widać go. Budzi zainteresowania, współczucie i chęć pomocy. Ktoś coś nam przytrzymuje, otwiera drzwi, oferuje wsparcie. Ktoś pyta, co może zrobić, wyraża słowa uznania. Dziwi się, że same/i dajemy sobie radę. Zagaduje. Reaguje. A czasem przechodzi obojętnie. Odwraca wzrok. Udaje, że nas nie ma. I wraca do swojego życia.

Jest też inny ciężar. Taki, którego nie widzi nikt. Który nie mieści się w żadnym bagażniku, torbie i plecaku. Nie da się go zobaczyć, ale jest. Żywy. Realny. Niemal namacalny. To lęk o wyniki badań. To niepewność jutra. To troska o środki finansowe. To wątpliwości, czy robimy wystarczająco. To poczucie winy, że mogliśmy coś zrobić lepiej. To wyrzuty, że czegoś nie przewidzieliśmy, nie zabezpieczyliśmy, że o czymś nie pomyśleliśmy, nie dopięliśmy wszystkiego na ostatni guzik. To tysiące pytań, na które z rzadka pojawiają się odpowiedzi. Takie, które by nas usatysfakcjonowały, uspokoiły, uciszyły wszystkie głosy w naszej głowie.

To niewidzialny bagaż, który dźwigamy każdego dnia, często udając, że nie istnieje. Nie dzieląc się nim z innymi. Stwarzając pozory. Starając się sprawiać wrażenie, że świetnie sobie radzimy, że jesteśmy samowystarczalni, zorganizowani, niezłomni. Że panujemy nad sytuacją. Że się w niej odnajdujemy. Że wcale nie jest tak źle. Że mogło być gorzej. Że nawet, jeśli jest trudno, a bagaż ciężki, to przecież my jesteśmy silni i “dajemy radę”. Stajemy na wysokości zadania. 

“Przez długi czas można tak funkcjonować dobrze, a nawet bardzo dobrze- tym bardziej, że wewnętrzny niepokój jest siłą napędową do działania i stymuluje kreatywność”. Można oszukiwać innych i samych siebie odwlekając moment sięgnięcia po pomoc, przebywając w niekończącym się trybie “jeszcze tylko…”.

Jeszcze tylko załatwię urzędowe sprawy.

Jeszcze tylko pojedziemy na ten turnus.

Jeszcze tylko zorganizuję sprzęt.

Jeszcze tylko zamknę zbiórkę.

Jeszcze tylko ta wizyta.

Jeszcze jedna konsultacja.

Jeszcze ten zabieg, ta operacja, ten wyjazd.

Jeszcze tylko wykupię leki, sprawdzę terminy, zarezerwuję miejsce.

Jeszcze zadzwonię tu i tam, dopilnuję, uzgodnię, wyślę maila, zapytam i poinformuję.

A gdzieś… na szarym końcu… znajdę czas dla siebie. Po tysiącu spraw. Ważnych, poważnych i nie cierpiących zwłoki. Po wszystkich obowiązkach i powinnościach. Po załatwieniu sprawunków. Po odhaczeniu wszystkich punktów na niekończących się listach “to do”. Czekamy na odpowiedni moment. Na lepszy czas. Na to, aż będzie spokojniej. Aż się poprawi. Aż coś się zmieni. Aż rzeczywistość nie będzie tak absorbująca. Nie będzie wymagała od nas tyle uwagi, czasu i zaangażowania.

Można tak czekać i czekać. Radzić sobie samemu. Zakładać zbroję. Dźwigać ten plecak wrzynający nam się w ramiona. Można. Tylko po co? I komu to służy? Nam? Naszym dzieciom?

Przecież jeszcze gdzieś tam jesteśmy. Pod tymi wszystkimi obowiązkami, pod odpowiedzialnością, pod ciężarem codziennych trosk. Mamy swoje imię, potrzeby, ulubioną herbatę, muzykę i rzeczy, które nas cieszą. Jesteśmy. Choć czasem wydaje nam się, że się zatracamy, bledniemy i znikamy. Dla nas samych i dla świata.

Chcę, żebyście wiedzieli, że (wbrew temu, co może nam się wydawać i co próbuje wmówić nam świat), wcale nie musimy być w tym wszystkim same/i. I nie musimy czekać na „lepszy czas”, bo on może nigdy nie nadejść. Sami musimy go stworzyć. Wyjść z poczekalni. Otworzyć się na nowe. Rozłożyć ten ciężar i przestać dźwigać go w pojedynkę. 

Jeśli czujesz, że Twoje plecy nie wytrzymają dłużej samotnej wędrówki, to właśnie tworzę miejsce, w którym będziesz mogła/mógł zdjąć na chwilę ten niewidzialny plecak. Usiąść w gronie osób, które idą tym samym szlakiem- stromym, wyboistym i pełnym zakrętów. Szlakiem, do którego często nie ma mapy. Który sami wydeptujemy, karczując własnym trudem nieprzebyte dotąd ścieżki.

To przestrzeń dla rodziców dzieci z trudnymi diagnozami i dużymi wyzwaniami rozwojowymi. Grupa wsparcia, w której poczujesz się zrozumiana/y, wysłuchana/y i zauważona/y. 

Rekrutacja startuje już 07.01, ale jeśli już czujesz, że to coś dla Ciebie- napisz do mnie. 

Zarezerwuj sobie miejsce “przy ognisku”.