Święta, święta i… Cisza. Mnóstwo przygotowań, planów, wyjazdów, powrotów, goszczenia innych i bycia gościem. Wszystko to co roku mija jak… pstryknięcie palcami, mrugnięcie okiem. Dla jednych za szybko, dla innych “w końcu!” Jedni smucą się, że magia świąt się skończyła. Inni czują ulgę, że przetrwali ten czas.
Niedojedzone posiłki czekają w lodówce, choinka wciąż przypomina nam o tym, co już za nami, ale w powietrzu czuć jakąś zmianę. Perspektywę powrotu do “normalności”, która czeka tuż za rogiem. Eleganckie ubrania zamieniamy na dresy, staramy się od nowa zorganizować dzień, wrócić do rutyny, wpisać się w jakieś ramy. Zastanowić się: Co teraz? Co dalej?
Czasem czujemy energię i chęć do działania. Jesteśmy wypoczęci i gotowi na nowe. A czasem towarzyszy nam wyłącznie zmęczenie i pustka.
Zbliżamy się do dziwnego czasu. Czasu “pomiędzy”. Starym a nowym. Pomiędzy tym, co było, a tym, co będzie. Stoimy w rozkroku. Jakiś etap właśnie się zamyka, a kolejny jest jeszcze przed nami.
Koniec roku to czas podsumowań. Czasem jesteśmy dumni, chwalimy się osiągnięciami, cieszymy z sukcesów. Czasem czujemy, że nie udało nam się zrealizować zaplanowanych założeń. Że sytuacja nas przerosła, a efekty są niezadowalające albo nie ma ich wcale.
Kiedy jesteśmy na fali, czujemy motywację do podejmowania kolejnych wyzwań, a także wiarę i nadzieję we własną sprawczość. Kiedy zaliczamy spadek, chcemy jedynie odbić się od dna. I by kolejnym razem nasze ambicje nie przerosły możliwości. Staramy się mnożyć zyski, albo odbudowywać straty. Robić więcej tego, co nam służy i rezygnować z tego, co ciągnie nas w dół.
Tworzymy plany i postanowienia. Patrzymy, jak robią to inni. Odważnie. Śmiało. Swobodnie. Jak gdyby decydowali, że od tej pory ich życie będzie wyglądało zupełnie inaczej. Lepiej. Łatwiej. Że oni sami będą inni- poukładani, skuteczni, systematyczni. Że od przyszłego roku wszystko się zmieni. Odrzucą to, co im ciążyło i wyjdą naprzeciw temu, co ich woła. Że wykorzystają wszystkie szanse. Że w końcu podążą za głosem własnego serca a wszechświat będzie im sprzyjał, by ten głos umacniać.
Być może przyglądacie się temu z boku. Być może… nie odnajdujecie w tym siebie. Nie macie siły. Polotu. Nadziei. Być może dostrzegacie drugą stronę medalu, która już tak pięknie nie błyszczy. Widzicie ograniczenia. Okoliczności, które nie pozwalają Wam śmiało marzyć i wprowadzać tych marzeń w czyn. Być może jesteście teraz w takim punkcie, w którym ciężko jest Wam myśleć przyszłościowo. W którym próbujecie po prostu przetrwać. Dzień za dniem. Tydzień za tygodniem. Miesiąc za miesiącem. W którym rzeczywistość jest tak absorbująca, że nie ma w niej już przestrzeni na nic innego. Na żadne wizje, plany i marzenia.
Być może z tego powodu czujecie się gorsi. Mniej ambitni. Anachroniczni. Być może czujecie, że odstajecie. Że zostajecie z tyłu, gdy świat pędzi dalej. Na łeb, na szyję. A Wy ciągle tu. W tym samym miejscu. W tym samym życiu. W martwym punkcie z niewielką liczbą zmiennych.
Chcę Wam powiedzieć, że nie tylko Wy tak macie. I że wcale nie trzeba robić żadnych postanowień. Że można bazować na tym, co jest. Odkrywać zasoby w tym, co już mamy. Że można uczyć się nowego spojrzenia na stare sytuacje. Poszerzać perspektywę. Bo wtedy, choć pozornie nie zmiania się nic- w rzeczywistości zmienia się wszystko.
Zapraszam Was do wspólnej próby ponownej obserwacji tego, co zastane. Przez inną soczewkę. W przychylniejszym świetle. Bez presji. Bez nadmiernych wymagań. Bez zakrzywiania trudności.
Widzimy się już jutro. 28 grudnia, o godz. 19:00. Na platformie Zoom. “W blasku choinki. W cieniu zmęczenia. Rozmowy o sensie i nadziei”. Będę ja i Ania, z którą wspólnie prowadzimy projekt RODZIC OFF/ON. Zanim rzucimy się w wir Nowego Roku, zatrzymajmy się jeszcze na chwilę. Razem. Będzie miękko i wspierająco.
I będzie niespodzianka dla Was!
Spotkanie jest bezpłatne, ale obowiązują zapisy- na stronie: www.rodzicoffon.pl
