Kategoria: grupa wsparcia

Niedzielny wieczór. Być może właśnie składasz pranie. Szykujesz leki na kolejny dzień. Przygotowujesz ubrania. Pakujesz plecak.

Jutro wszystko zacznie się od nowa. 

Kolejny dzień, do złudzenia przypominający wszystkie pozostałe. W kalendarzu czekają już kolejne zadania, terminy. Kolejne plany ułożone tak, by niczego nie pominąć. Nie przeoczyć. O niczym nie zapomnieć. Na marginesach numery telefonów. Lista zakupów. I małych- wielkich spraw, które już od jutra znów będą na Twojej głowie.

Trzeba wydrukować dokumenty. Umówić wizytę. Podjechać do paczkomatu. Kończą się leki. Gdzieś zabrakło podpisu. Coś trzeba odebrać, coś przewieźć. Gdzieś się stawić. Sprawdzić, poszukać, upewnić się kilka razy. Powisieć na słuchawce. 

Myślisz o tym wszystkim już dziś. A także o tym, że musisz być silna/y. Że kto, jak nie ty. 

Fetyszyzujemy samodzielność. W słowie tym słyszymy tylko jego drugi człon- dzielność. Kojarzy nam się z zaradnością, dojrzałością, przedsiębiorczością. Ze staniem na własnych nogach. Z byciem operatywnym, sprawnym, skutecznym. Z byciem kimś, kto daje radę. Trzyma ster. Jest niezależny i sprawczy.

Zapominamy o przedrostku “samo”. O samotności, która często wiąże się z presją bycia samowystarczalnym… O samotności, która krzyczy:


“Nie proś o pomoc!”,

“Nie obciążaj innych!”,

“Nie użalaj się nad sobą!”

To chór tych wszystkich głosów mówiących, że “Bóg daje tylko tyle, ile jesteś w stanie unieść” i że cierpienie uszlachetnia. To przekonanie o tym, że trudne jest lepsze, bo bardziej “wystarane”, bo nie spadło z nieba. 

Uwierzyliśmy, że proszenie o wsparcie to dowód na to, że nie radzimy sobie z własnym życiem. Że jesteśmy słabi, niekompetentni, nieprzystosowani. Więc stajemy się dietetykiem, menadżerem, pielęgniarką, kierowcą, terapeutą, negocjatorem i rzecznikiem praw dziecka w jednej osobie. Żyjemy w trybie przetrwania. Żeby móc działać, odcinamy się od emocji. Włączamy autopilot. Stajemy się zadaniowi, efektywni, a często martwi w środku.

Zapomnieliśmy o tym, że od zawsze żyliśmy we wspólnotach. Że byliśmy częścią jakiejś wioski. Wymienialiśmy się obowiązkami, uzupełnialiśmy w działaniach. Zapomnieliśmy, że do tego jesteśmy stworzeni. Że to właśnie jest naturalny stan. Nie ten, gdzie do wszystkiego jest tylko jedna para rąk. 

Regulujemy się przez obecność innych ludzi. Przez ich pomoc, rozmowę, wymianę doświadczeń, zrozumienie bez oceniania. Przez świadomość, że nie jesteśmy sami. Że mamy obok siebie kogoś, kto wie, jak to jest. Kto być może był już w miejscu, w którym my teraz jesteśmy i opowie nam swoją historię. Albo dopiero tam będzie i chętnie wysłucha naszej opowieści. 

Właśnie dlatego tworzę miejsce, które pozwoli nam się spotkać. Przestrzeń, która nas połączy i sprawi, że będziemy częścią własnych światów. Na moment lub na dłużej. Wspólnota doświadczeń rodzi bliskość. Taką, która nie byłaby możliwa na zewnątrz, a za którą tak bardzo tęsknimy. 

Wiem, że towarzyszą Wam różne obawy. Że myślicie: „Nie mam czasu”, „Jakoś to będzie”, „Może w przyszłym roku”. Ale spójrz na siebie uczciwie. Czy masz siłę czekać do przyszłego roku? 

To jest ten moment. Moment na odbudowanie kawałka świata dla siebie, także po to, by móc nim być dla innych. Ale nie tylko. Bo Ty też jesteś ważna/y. Tak po prostu. Stwórzmy przestrzeń, gdzie nie musimy być ze stali. Gdzie możemy być z krwi i kości. Gdzie możemy porozmawiać także o tym, czego zazwyczaj się wstydzimy. O rzeczach trudnych, niewygodnych, zamiatanych pod dywan. 

Tworzę dwie kameralne grupy: Poranną – dla tych, które mają chwilę, gdy dzieci są w placówkach. Wieczorną – dla tych, które potrzebują oddechu, gdy dom już śpi.

W przyszłym tygodniu zamykam listę, więc jeśli jeszcze się wahasz- zrób pierwszy krok! Wypełnij formularz na stronie głównej, umówmy się na spotkanie, porozmawiajmy. Zapytasz mnie o co zechcesz, opowiesz mi o sobie… 

Czekam tu na Ciebie!

Jak często myślisz o tym, żeby coś zmienić?
Że coś nie jest takie, jak być powinno?
Że trzeba na to wpłynąć, zmodyfikować, przekształcić, naprawić?

Wielu z nas patrząc na swoje życie widzi jedynie TO- zaprzepaszczone szanse, utracone nadzieje, porażki, błędy, potknięcia, niewykorzystane okazje, scenariusze, które się nie wydarzyły.

Lubimy myśleć “co by było, gdyby…”. Lubimy obwiniać siebie za wszelkie trudności, których doświadczamy. Bo przecież “gdybym wtedy bardziej się postarała, gdybym zrobił inaczej, gdybym wybrała lepiej…”. Lubimy projektować alternatywne wizje. Snuć narrację o tym, co mogłoby się wydarzyć, a także o tym, co jeszcze przed nami. 

Wyobrażamy sobie swoją przyszłość. Często bajkową. Zamykającą się w stwierdzeniu “żyli długo i szczęśliwie”. A potem nagle pojawia się ONA. Choroba, niepełnosprawność, dysfunkcja. A wraz z nią wszystko to, co ze sobą niesie: niepewność, strach, lęk, stres. Samotność i zależność.

To coś, czego się nie spodziewaliśmy. Coś, co przytrafia się innym, ale nie nam. Coś o czym czasem słyszy się w radio, czyta w gazecie, zna z opowieści. Coś abstrakcyjnego. Będącego do tej pory gdzieś obok, a od teraz już zawsze w środku. Naszej historii, naszego życia i tego, co dzieje się w nas. 

Nie przyjmujemy jej z otwartymi ramionami. Nie rozkładamy czerwonego dywanu. Nie witamy szampanem. Próbujemy zamknąć przed nią drzwi. Wyprosić na zewnątrz. Pokazać środkowy palec. Chcemy zawrócić bieg wydarzeń. Naprawić to, co się da. 

Jeździmy, szukamy, czytamy, pytamy. Wizyta za wizytą, terapia za terapią, turnus za turnusem. Konsultacje, badania, opinie, leczenie, rehabilitacje, hospitalizacje. Niekończąca się odyseja. Tułaczka od gabinetu do gabinetu. Próba desperackiego przejęcia kontroli nad tym, co nas spotkało.

Bywają sytuacje, które poddają się naszym oddziaływaniom. Na które mamy wpływ. Które leżą w granicach naszych możliwości. Ale nie zawsze tak jest. Są rzeczy, których nie przeskoczymy, nie wypracujemy, nie wymusimy. Wie o tym każdy rodzic dziecka z dużymi wyzwaniami rozwojowymi, niepełnosprawnością sprzężoną, czy chorobą genetyczną, w którą wpisany jest brak szans na samodzielność. 

Co wtedy?

Często… zupełnie nic. Pragnienie zmian nadal pozostaje. Nadal działamy. Nadal zmieniamy. Nadal jeździmy wszędzie, gdzie się da. Nawet, jeśli nie widać efektów. Nawet jeśli zabiera to więcej, niż wnosi. Nawet, jeśli ograbia nas z zasobów. A nasze dzieci z dzieciństwa, które siłą rzeczy wygląda inaczej niż u rówieśników.

Kiedyś bardzo mocno zatrzymało mnie jedno zdanie “Jak ty byś się czuła, gdyby twój mąż, ukochany brat czy siostra bez przerwy patrzyli na ciebie tak, jakby chcieli, byś była kimś innym?”

Pamiętam taki czas, kiedy ilość terapii nie mieściła nam się w dobie. Kiedy codziennie przeżywałam stres, czy wszędzie zdążymy, czy moje dziecko wpisze się w schemat, czy dopasuje się do planu, który tak pieczołowicie opracowałam. Wystarczyła nieprzewidziana drzemka, konieczność przebrania w nieodpowiednim momencie, czy przedłużające się karmienie, żeby wszystko sypało się jak domek z kart. Efekt domina. Nie było czasu na zabawę, nie wychodziliśmy na spacer, nie widywaliśmy się z innymi dziećmi (chyba, że w przelocie, na materacu). Był tylko pęd.

Nie zrozumcie mnie źle. Nie chodzi o to, żeby nie robić nic. Chodzi o to, by robić to inaczej. Szanując granice- własne i dziecka. W zgodzie z potrzebami naszej rodziny i z możliwościami, które aktualnie mamy. Wiem, że bardzo trudno jest zmienić to myślenie. Jak trudno przyjąć, że więcej nie zawsze znaczy lepiej. Że są rzeczy, na które nie poddają się naszej kontroli. Które trzeba zaakceptować i nauczyć się z nimi żyć. Nie szukać wpływu tam, gdzie z założenia go nie mamy.

Kiedy próbujemy kontrolować niekontrolowalne, tracimy z oczu coś bardzo ważnego. Szukamy zmiany nie w tym miejscu, w którym jest ona możliwa. 

Szukamy jej w wynikach badań, w nowych metodach, w postępach dziecka. A prawdziwa zmiana- ta, która przynosi ulgę- może wydarzyć się także w nas. 

Na siebie mamy wpływ. Możemy zmienić to, jak interpretujemy rzeczywistość, jak podchodzimy do własnych potrzeb i emocji, czy jesteśmy dla siebie surowymi krytykami, czy wspierającymi przyjaciółmi.

Nie sprawia to, że diagnoza znika. Nie wymazuje niepełnosprawności. Nie redukuje codziennych wyzwań. Ale sprawia, że jest nam z nimi lżej. Że przestajemy walić głową w mur. Walczyć z wiatrakami. Że odzyskujemy sprawczość tam, gdzie naprawdę ją mamy- w obszarze własnej głowy i serca. 

To jest proces. Trudno przejść go w pojedynkę, gdy świat wciąż krzyczy: „walcz!”, „więcej!”, „szybciej!”. Dlatego tworzę przestrzeń, w której będziemy mogły/li przyjrzeć się sobie. Zaopiekować w codziennych sprawach, porozmawiać o nich w bezpiecznym miejscu.

Nie będzie tu oceniania, kto ma lepiej, kto gorzej. Będziemy uczyć się odpuszczać to, na co nie mamy wpływu i czerpać siłę z tego, co zależy od nas. 

Jeśli czujesz, że szukałaś/eś zmiany nie tam, gdzie trzeba i jesteś zmęczona/y tą gonitwą- zapraszam Cię do nas. 

Zostały już ostatnie miejsca!

Jesteśmy przyzwyczajeni do nieokazywania słabości. Szkoleni do tego od najmłodszych lat. Mamy być ambitni, wyznaczać sobie cele, walczyć o to, co dla nas ważne, znosić trudy, przyjmować wszystko na klatę. Bez mrugnięcia okiem. Problemy traktować jak wyzwania. Dawać sobie radę. Nie prosić o pomoc. Osiągać sukcesy. Mieć wyniki. Wspinać się po szczeblach kariery. Udoskonalać siebie. Patrzeć na życie, jak na projekt. Kontrolować wszystkie jego aspekty, a przynajmniej pokazywać, że mamy je pod kontrolą. Że jesteśmy zorganizowani i zdecydowani. Stajemy na wysokości zadania. Podejmujemy wyzwania. Bierzemy byka za rogi. Przechodzimy do porządku dziennego, nawet jeśli w środku szaleje burza. 

Wielu z nas- rodziców i opiekunów OzN- trzyma się na taśmę klejącą. Na patyk i sznurek. Na ślinę. Na słowo honoru. Nasza konstrukcja bywa niestabilna, chwiejna i bardzo fasadowa. Z zewnątrz sprawiamy wrażenie “ogarniaczy życia”, w środku walczymy, aby przetrwać każdy dzień. Trzymamy się resztkami sił. Jesteśmy zdeterminowani. Zakładamy zbroję mającą uchronić nas przed kolejnymi ciosami. Zbroję, która sprawia, że ledwo się poruszamy. Odgradzamy się od świata, a często także od samych siebie. 

Nie traktujemy poważnie zagrożeń wynikających z zaniedbania własnych potrzeb. Czasem nawet jesteśmy z tego dumni. Podkreślamy to, ile robimy, jak wiele mamy obowiązków, jak bardzo się staramy. Co w rzeczywistości często oznacza ogromne poświęcenie i utratę własnego “ja”. Nawet, jeśli mówimy, że wiemy jak ważne jest dbanie o siebie, często wcale tak nie myślimy. Do końca utrzymujemy, że nie potrzebujemy pomocy. Że należy się ona innym, zależnym od nas. Że my przecież dajemy sobie radę. Jesteśmy zdrowi, sprawni i mamy taką możliwość. W przeciwieństwie do naszych podopiecznych. Niepostrzeżenie nasze ciało staje się narzędziem do opiekowania się drugim człowiekiem. I choćby zalewały nas coraz wyższe fale, będziemy machać ku plaży, wykrzykując: “Nie, nie, bawcie się, nic mi nie jest”.

A kiedy już zdecydujemy się sięgnąć po pomoc, często robimy to dla innych. Dla dzieci, dla męża, żony, ojca, matki. Żeby lepiej się nimi opiekować, być bardziej sprawnymi i wydajnymi. Żeby dłużej dawać radę. Udzielamy pomocy i wsparcia jeszcze długo po tym, jak wyczerpią się nasze ostatnie źródła energii i traktujemy to, jako coś normalnego. Element codzienności. Jesteśmy sfrustrowani własnymi ograniczeniami. Tym, że zaczynamy chorować, tracić energię i siły. Że nasze ciało zawodzi, odmawia posłuszeństwa. Chcielibyśmy być twardzi i niezłomni. Nie uginać się pod ciężarem codziennych trosk. 

Tak wiele z siebie dajemy innym, że często nie zostaje nam już nic dla siebie samych. Samoopiekę traktujemy jak luksus i coś, na co nie możemy sobie pozwolić. Jak kolejny obowiązek, na który nie mamy czasu, siły, a często także ochoty. Boimy się, że gdy poprosimy o pomoc i przyznamy się do swoich trudności, zupełnie się rozsypiemy. Że tama pęknie. Że będzie gorzej. Że smutek zaleje nas po uszy. Obawiamy się własnych łez. Opuszczenia gardy. Spotkania z niewygodnymi emocjami, o których na co dzień staramy się nie myśleć. O których nie mówimy nikomu. 

Ten lęk jest naturalny. To mechanizm obronny. Chroni przed bólem. Ale nie sprawi, że emocje znikną. One wciąż są. Pozostają w ukryciu. Są pieśnią codzienności. Ciężarem, który dźwigamy samotnie. Trzymamy w środku. A to kosztuje często więcej energii niż dzielenie się tym ze światem. 

Kiedyś sama tam byłam. Patrzyłam na życie przez przyłbicę, zaciskałam zęby, zaciskałam pięści w kieszeniach. Teraz wiem, że wcale nie musi tak być. Dlatego tworzę przestrzeń, w której będziemy mogli ściągnąć zbroję. Być sobą. Stanąć w prawdzie. Porozmawiać o tym, co trudne i piękne. Podzielić się własnymi doświadczeniami, opowiedzieć swoje historie. To miejsce powstaje z potrzeby serca i głębokiej świadomości tego, jak ważna jest wspólnota. 

Wiem, że wielu z Was może się wahać, gdy patrzycie na formularz zgłoszeniowy. Ręka może zawisnąć nad przyciskiem „Wyślij”. Może pojawić się lęk. Niepewność. Wątpliwości. Często słyszę “boję się, że rozpadnę”, “nie mam siły, żeby słuchać o problemach innych”, “to nie dla mnie”. Obawy te są naturalne. Boimy się tego, czego nie znamy. 

Ale grupa wsparcia nie jest po to by przytłaczać. Ona daje przestrzeń, by wyrzucić z siebie to, czego często nie można powiedzieć nigdzie indziej. Sprawia, że jest nam lżej. Przynosi ulgę. Buduje więzi. Daje poczucie, że są ludzie, którzy nas rozumieją i mają podobnie. Że nie jesteśmy sami. 

Możesz tu przyjść i po prostu być. Nawet w kawałkach.

Jeżeli czujesz, że chciałabyś/chciałbyś spróbować, wypełnij formularz na stronie 

https://bezinstrukcji.pl/

Czekam tu na Ciebie!